بررسی تاثیر کورکومین در افزایش میزان حساسیت به Paclitaxel از طریق آسیب اکسیداتیو DNA در سلول های سرطانی MG-63

Abstract

اخیراً، مطالعات مختلف بر روی پتانسیل درمانی کورکومین، یک پلی فنول طبیعی، در بدخیمی‌های مختلف انسانی، از جمله استئوسارکوما، متمرکز شده‌اند. با این حال، مکانیسم های اساسی در اثرات ضد سرطانی با واسطه کورکومین هنوز به طور کامل شناخته نشده است. بنابراین، مطالعه حاضر به بررسی اثر کورکومین بر آپوپتوز ناشی از پاکلی تاکسل در سلول های MG-63 پرداخت. مواد و روش ها سلول های MG-63 با پاکلی تاکسل، کورکومین و ترکیبی از هر دو تیمار شدند و زنده ماندن سلولی با روش MTT ارزیابی شد. بیان پروتئین γ-H2AX از نشانگرهای مهم آسیب DNA با استفاده از وسترن بلات ارزیابی شد. از روش الایزا برای اندازه گیری میزان 8-oxo-dG استفاده گردید. آپوپتوز نیز به روش فلوسایتومتری بررسی شد. نتایج پاکلی تاکسل منجر به مهار قابل توجهی از تکثیر سلولی به روش وابسته به دوز شد. ترکیب کورکومین و پاکلی تاکسل منجر به مهار قابل توجهی از تکثیر در مقایسه با تک تیمارها شد (05/0>P). کورکومین همچنین از طریق افزایش بیان γ-H2AX و نیز افزایش میزان 8-oxo-dG آپوپتوز را القا کرد. علاوه بر این، کورکومین آپوپتوز ناشی از پاکلی تاکسل را در سلول های MG-63 افزایش داد.