بررسی پیامد بیماران با ترومای فقرات بستری شده با علائم نقصان عصبی

Abstract

ضایعات نخاعی تروماتیک علی‌رغم مراقبت‌های انجام شده در سراسر دنیا، مرگ و میر بالایی دارند. احتمال مرگ این بیماران 3 برابر افراد دارای توانایی حرکت و در دو سال اول پس از حادثه، بیشترین مقدار است. پروگنوز و بهبود عملکرد بیماران دچار ضایعات نخاعی، بیشتر به سطح و مقدار ضایعه‌ی نخاعی و میزان ناتوانی بستگی دارد تا علت ایجادکننده‌ی آسیب. بیشترین هدف از این مطالعه بررسی ارتباط بین آسیب فقرات با پیامد عصبی و نقصان عصبی می‌باشد. روش اجرا: مطالعه‌ی پیش‌رو یک مطالعه‌ی توصیفی- تحلیلی است که بر روی تمامی بیماران بستری شده به علت ترومای فقرات طی دو سال گذشته در بیمارستان امام رضا تبریز طی دو سال انجام شد. معیار ورود به مطالعه، شامل کلیه‌ی بیماران مراجعه‌کننده با ترومای فقرات و معیارهای خروج نیز شامل شکستگی فقرات بدون آسیب نخاعی، وجود ضایعات نخاعی غیرتروماتیک، بیماران با نقایص عصبی به دلیل ضایعات اعصاب محیطی، بیمارانی که با رضایت شخصی بیمارستان را ترک کرده‌اند و اطلاعات ناقص پرونده‌ی بالینی می‌باشد. گردآوری اطلاعات با استفاده از فرم جمع‌آوری داده‌ها که توسط محقق طراحی شده انجام گرفت. نتایج: 99 بیمار وارد این مطالعه شدند که 15/16 ± 17/42 سال می‌باشد. بر اساس یافته‌های مطالعه حاضر، شایعترین عامل آسیب‌ها، سقوط از ارتفاع و حوادث ترافیکی بود که مجموعا 9/91 % از حوادث را شامل می‌گردید . از 50 بیماری که دچار حادثه ترافیکی شده بودند، 20 نفر راننده (2/20%) و 21 نفر سرنشین (2/21 %) بودند و محل قرارگیری 9 نفر نیز نامعلوم بود. در بررسی تصویربرداری بیماران، 94 بیمار (9/94 %) یافته پاتولوژیک در تصویربرداری داشتند. 6/59 % بیماران پلژی و 4/38 % پارزی و 2 درصد هم همی‌پلژی را تجربه نموده‌اند. سطح حسی بیماران در معاینه در سمت راست و سمت چپ بدن، در مسیر عصبی C3 و C4 و در مهره های توراکولومبار، در ریشه‌های T11 و T2 قرار داشت. اما، اختلال در سطح حرکتی بیماران در سمت راست و چپ بدن اغلب در ریشه عصبی مهره‌های T11 و L1 بود.4/36 % بیماران آسیب کامل نخاعی را داشتند و 6/63 % بیماران آسیب ناکامل نخاعی را داشتند.