بررسی اثر مهار اتوفاژی بر بهره¬¬ی فوتوترمال تراپی با نانومیله‌های طلا در سلول‌های بنیادی سرطان نوروبلاستومای انسانی SH-SY5Y

Abstract

مقدمه: روش‌ فوتوترمال¬تراپی نتایج امیدوار کننده‌ای در درمان سرطان نشان داده¬ است. با این حال، مکانیسم‌های زمینه‌ای که در فوتوترمال¬تراپی منجر به مرگ تومور می‌شوند یک چالش حل نشده است. بنابراین در این مطالعه اثرات فوتوترمال¬تراپی با نانومیله¬های طلا بر روی سلول‏های بنیادی نوروبلاستومای انسانی و مکانیسم¬های مرگ سلولی ناشی از آن را بررسی شد. مواد و روش‏ها: نانوذرات میله‌ای طلا به روش بدون دانه سنتز شده، با آلبومین سرم گاوی مورد اصلاح سطحی قرار گرفته و با استفاده از DLS ، UV-Vis spectrophotometry و TEM مشخصه¬یابی شدند. CD133+CSCs با استفاده از روش MACS از رده سلولی نوروبلاستومای انسانی جداسازی شدند. سلول‌ها با نانوذرات GNR-BSA انکوبه شده و تحت تابش لیزر قرار گرفتند تا دمای 43, 46, 49°C به دست آید. میزان بقای CSCs با روش MTT ارزیابی شد. میزان آپوپتوز و نکروز CSCs توسط فلوسایتومتری آنالیز و بررسی شد. همچنین بیان ژن‎های مختلف مرتبط با اتوفاژی با استفاده از array PCR اندازه‌گیری شد. در نهایت، سطح پروتئین P62 و LC3 با استفاده از ELISA سنجش شد. یافته‌ها: بر اساس یافته‎های ما سنجش MTT کاهش قابل ملاحظه‌ای از بقای CSC در مقایسه با گروه کنترل نشان داد. در دمای 49°C درصد CSCs آپوپتوتیک، در مقایسه با سلول‌های نکروتیک افزایش بیشتری داشت. با افزایش دما به 49°C، کاهش قابل توجهی در سطح LC3 درون سلولی و افزایش سطح P62 یافت شد. بطور مشابهی، توانایی تشکیل کلونی CSCs پس از فوتوترمال‏تراپی مهار شد. تست array PCR نشان داد که مدالیته‏ی فوتوترمال CSCs منجر به تغییر در بیان ژن‌های مربوط به اتوفاژی و بهبود تنظیم مسیرهای آپوپتوز و اتوفاژی شده است. نتیجه‌گیری: این داده‌ها اثرات کشندگی CSCs مربوط به GNRها و تابش لیزر را با تغییر پاسخ اتوفاژی و آپوپتوزی نشان دادند.